Verhalen in memoriam

De dood van Berlioz

Berlioz, Hector Berlioz, bijna 12 jaar oud is hij geworden. Op 8 oktober 2010 heb ik onverwacht afscheid van hem moeten nemen. Hij leed aan nierinsufficiëntie maar door de juiste voeding en medicatie was dat goed onder controle. Zijn bloedwaarden waren zelfs bijna terug op een normaal niveau. Toch werd hij magerder en lustelozer. Hij was meer van huis en was regelmatig knorrig. Daarom hebben we ook besloten een echografie te laten nemen.

Opnieuw kwam ik in de kliniek te Wiekevorst. Bijna dag op dag een jaar na de dood van Spinnie. Berlioz werd met veel liefde en respect behandeld. Eerst werd er een foto van de longen genomen maar daarop werd er niets verdacht gezien. De echografie daarentegen was niet goed, er bleek zich een massa in zijn buik te bevinden. Om zekerheid te hebben, is er een punctie gedaan en het vermoeden werd bevestigd. Berlioz had kanker, uitgezaaid. Hij had nog maximum 3 maanden te leven. Elke dag zou hij verder achteruit gaan, pijnstillers moeten slikken en antibioticum. Ik had hem zo graag mee naar huis genomen om nog een keer met hem door de tuin te wandelen, samen zijn lievelingsplekjes op te zoeken, om hem nog een laatste keer iets lekkers te geven en te zeggen hoeveel ik van hem hield. Maar ik heb het niet gedaan. Berlioz was een fiere kat. Ik wou hem zijn waardigheid niet afnemen.

Omdat hij onder narcose was en geen pijn meer voelde, heb ik samen met Diana beslist om hem daar rustig te laten vertrekken naar de poezenhemel. ’s Avonds hebben we hier afscheid van hem genomen. Berlioz is niet begraven in de tuin maar gecremeerd. Diana en Milly zijn meegegaan. Dankzij hen heb ik niet alleen trieste herinneringen aan die dag. Er waren ook mooie momenten, momenten van warme vriendschap en genegenheid. Ook Kamiel was er bij, een piepjong katje zonder poezenmama dat nog met de fles moest gevoederd worden. Ik kon hem niet alleen laten. Een jong kitten heeft regelmaat nodig (zie “Kittens aan de fles” van Hector Berlioz). De assen van Berlioz heb ik mee naar huis genomen. Ze zijn verzameld in een mooie urne.

Berlioz, lieve mooie Berlioz, bedankt voor al die mooie jaren, jij was mijn steun en toeverlaat, jij hebt me nooit in de steek gelaten. Tot later mijn vriend.